|
Το Θεατρικό ΔΙΚ.ΑΝ.Ο. (ΔΙΚτυο ΑΝεξάρτητων Ομάδων) είναι ένα δίκτυο αλληλοϋποστήριξης ομάδων που ασχολούνται με το θέατρο, το χοροθέατρο, το κουκλοθέατρο, το θέατρο σκιών κ.λπ. και οι οποίες κατά κύριο λόγο δρουν στην Ελλάδα.
Λειτουργεί σε βάση συλλογική και στοχεύει στη συνάντηση, συνομιλία, συνεργασία, ανταλλαγή σε υλικοτεχνικό και καλλιτεχνικό επίπεδο μεταξύ των μελών του, καθώς και σε συντονισμένες κρούσεις και διεκδικήσεις του Δικτύου απέναντι σε δημόσιους και ιδιωτικούς φορείς.
Βασική αρχή της πρωτοβουλίας είναι η υπεράσπιση της διαφορετικότητας και της πολυμορφίας της καλλιτεχνικής έκφρασης, καθώς και η αυτοοργάνωση πέρα από μεσάζοντες, κομματικές, ιδεολογικές δεσμεύσεις και επιβολές.
Αυτός είναι ο πρωταρχικός αυτοπροσδιορισμός του Δικτύου – το στίγμα και οι στόχοι μας – έτσι όπως αποφασίστηκε από τη Συνέλευση των Ομάδων που το αποτελούν, η οποία είναι και το κυρίαρχο όργανο λήψης αποφάσεων.
Από το Νοέμβριο του 2007, που ξεκίνησε η κίνηση συσπείρωσης των ομάδων τα πρώτα της βήματα, βγήκαν στην επιφάνεια οι κοινοί τόποι αλλά και οι διαφορές μας: αισθητικές, ιδεολογικές, πολιτικές ή απλά ο διαφορετικός τρόπος που προσλαμβάνει καθένας μας και επεξεργάζεται μια πληροφορία, ένα βίωμα ή ένα γεγονός.
Όλες αυτές οι διαφορές αλλά και κάθε μία ξεχωριστά θα μπορούσαν να αποτελέσουν έναν αρνητικό καταλύτη στην δύσκολη «χημεία» της συσπείρωσης και απλά να μας οδηγήσουν ξανά, πίσω στην απόσταση που μας χώριζε, πριν συναντηθούμε σαν Δίκτυο Ανεξάρτητων Ομάδων.
Όμως ο κοινός τόπος του Θεάτρου, οι κοινές μας ανάγκες και τα τόσο κοινά μας βιώματα από την δύσβατη διαδρομή μέσα στην θεατρική πραγματικότητα , έτσι όπως αποτυπώνεται από την εμπειρία των ομάδων, έγιναν ένας αδιαμφισβήτητος πόλος έλξης για όλους μας.
Σε όλους εδώ είναι καθαρή η διαφορά μεταξύ «θιάσου» και «θεατρικής ομάδας». Ο θίασος σχηματίζεται ευκαιριακά για τη δημιουργία μιας παράστασης με εμπορικό -κυρίως- στόχο.
Μετά την παράσταση, το σχήμα του θιάσου διαλύεται για να ανασυσταθεί –με άλλους ανθρώπους- με την ευκαιρία μιας καινούργιας παραγωγής.
Η θεατρική ομάδα, αντίθετα, αποτελείται από ένα σταθερό πυρήνα ανθρώπων, εργάζεται συλλογικά και συμπορεύεται για το κοινό όραμα των μελών της, για τη χαρά της συνεύρεσης και της δημιουργίας – όχι για την εκπλήρωση ενός εμπορικού σκοπού, μα για τον κοινό καλλιτεχνικό στόχο των μελών της, έτσι όπως αυτός έχει οριστεί από την ομάδα.
Το Θεατρικό ΔΙΚ.ΑΝ.Ο., επομένως, δεν είναι παρά το επόμενο βήμα μιας μεθόδου εργασίας δοκιμασμένης από τον καθένα από εμάς, με στόχους πιο φιλόδοξους από την επίτευξη μιας θεατρικής παραγωγής μόνο.
Χτίζουμε λοιπόν τις καταστατικές μας αρχές πάνω σε αυτούς τους βασικούς άξονες, έτσι όπως αναδύθηκαν μέσα από την συνεύρεσή μας: ποιοι είμαστε, πώς οργανώνουμε το δίκτυό μας, τι διεκδικούμε.
Πιστεύουμε πως η θεατρική χώρα των ομάδων χρειάζεται να επιβιώσει, να γίνει ανθεκτική στο χρόνο και να μεγαλώσει, για να αποδώσει την δική της σφραγίδα στον πολιτισμό.
ΣΆ αυτό επενδύουμε την συλλογικότητα και την αλληλοϋποστήριξή μας.
Θέλουμε να πραγματοποιήσουμε το πλαίσιο εκείνο μέσα από το οποίο οι Θεατρικές Ομάδες της χώρας μας, θα μπορούν να διευκολύνουν το έργο τους με κάποια οικονομική στήριξη, με χώρους παρουσίας και παρουσίασης της δουλειάς τους, με προβολή του έργου τους από τα μέσα ενημέρωσης.
Αυτό το τρίπτυχο προβληματισμού και ανάπτυξης θα θέλαμε σήμερα να κουβεντιάσουμε μαζί σας.
Σε αυτή την κοινή προσπάθεια σας καλούμε όλους αρωγούς, με τις απόψεις σας και με την- ελπίζουμε- συμμετοχή σας.
Για να ενταχθεί ένα θεατρικό σχήμα στο Θεατρικό ΔΙΚ.ΑΝ.Ο., αρκεί να αποδέχεται το στίγμα και τους στόχους του Δικτύου, να επιθυμεί τη συμμετοχή του στη διαμόρφωση των καταστατικών μας αρχών και να εμφορείται από πνεύμα συνεργασίας.
Στο Δίκτυο έχουν ενταχθεί, άλλωστε, και φυσικά πρόσωπα από τον ευρύτερο χώρο του θεάτρου. Δεν θέτουμε άλλους όρους: η καλλιτεχνική ταυτότητα της κάθε ομάδας ανήκει μόνο στην ίδια.
Το Δίκτυο Ανεξάρτητων Ομάδων, σαν συλλογικό όργανο, δημιουργήθηκε από την ανάγκη κάθε μιας ομάδας ξεχωριστά, να δυναμώσει την φωνή της απέναντι σε μιαν αδιάφορη πολιτεία, να μοιραστεί το δυσβάσταχτο βάρος των λειτουργικών αναγκών της, να εξασφαλίσει, έστω και στο ελάχιστο, κάποια μέριμνα για τα μέλη της, γνωρίζοντας ότι ο χωρίς ανταμοιβή μόχθος και οι ανάγκες διαβίωσης κάποια στιγμή μοιραία κλέβουν τον δημιουργικό χρόνο και οδηγούν σε αδράνεια και διάλυση.
Μιλάμε για τις κοινές δυσχερείς συνθήκες στο σημερινό ελληνικό θεατρικό τοπίο.
Για να παρουσιάσουμε τη δουλειά μας, οι περισσότεροι είμαστε υποχρεωμένοι να ενοικιάζουμε ακριβούς ή ανεπαρκείς θεατρικούς χώρους, κάποιοι μάλιστα από αυτούς συχνά συνδυάζουν και τις δύο αυτές «αρετές».
Με τις τιμές να κυμαίνονται από 250-500 ε# την βραδιά, για να
πραγματοποιήσουμε ένα περιορισμένο αριθμό παραστάσεων, συχνά καταλήγουμε να καταβάλλουμε ολόκληρη την πενιχρή μας κρατική επιχορήγηση (όσοι βέβαια από εμάς έχουν την ανέλπιστη τύχη, μετά κόπων και βασάνων και μετά από πολύ καιρό, να την εισπράξουν).
Και το ειρωνικό του πράγματος:
Την επιχορήγησή μας ουσιαστικά την εισπράττουν αυτοί που επιχορηγούνται από το κράτος για να διαθέτουν τους χώρους τους σε διάφορες «συμπαραγωγές».
Κάνουν λοιπόν κάποια διαφήμιση της παράστασής μας, που συνήθως τους στοιχίζει ελάχιστα, και καθάρισαν.
Και τι γίνεται με το κόστος παραγωγής; Τι γίνεται με την αμοιβή των συντελεστών; Την αμοιβή των ηθοποιών;
Τίποτα. Οι παραστάσεις είναι εκ των πραγμάτων τόσο λίγες που τα εισιτήρια δεν καλύπτουν παρά ένα ελάχιστο ποσό.
Ακροβατούμε μεταξύ νομιμότητας και παρανομίας σε ότι αφορά την απασχόληση των μελών μας.
Οι περισσότεροι ηθοποιοί είναι ούτως ή άλλως ανασφάλιστοι και η τρέχουσα νομοθεσία αν δεν τροποποιηθεί, μας καταδικάζει σε βίο αβίωτο.
Όσες ομάδες είναι συγκροτημένες σε αστικές μη κερδοσκοπικές εταιρείες, φορολογούνται κανονικά, πληρώνουν 19%Φ.Π.Α και ελέγχονται από την Επιθεώρηση Εργασίας και το ΙΚΑ.
Επίσης είναι έρμαια των αιθουσαρχών οι οποίοι εισπράττουν, από τη μια από το κοινό μας, και γίνονται από την άλλη ακούσιοι συνέταιροι ή και προστάτες μας.
Ήδη ακούγονται τόσο τραγικά όλα αυτά που απορεί κανείς, πώς γίνεται τόσες πολλές ομάδες να σχηματίζονται κάθε τόσο (ο αριθμός είναι τεράστιος ακόμη κι αν τον περιορίσουμε σε αυτές που έχουν σταθερή πορεία μέσα στο χρόνο). Πώς γίνεται όλοι αυτοί οι άνθρωποι με τόσα προβλήματα να εργάζονται ομόψυχα για να στήσουν μια παράσταση;
Πώς αντεπεξέρχονται;
Η απάντηση βρίσκεται στην σκληρή δουλειά, την απίστευτη όρεξη για δημιουργία και έκφραση, στις αρχές μας για την τέχνη, που δεν την αντιμετωπίζουμε σαν καταναλωτικό αγαθό, αλλά σαν μια βαθιά και αναντίρρητη ανάγκη να υπάρξουμε και να μοιραστούμε.
Κι αυτό είναι κάτι που αξίζει και την κρατική μέριμνα, και την βοήθεια των μέσων ενημέρωσης.
Είναι κάτι που αξίζει να το κοινωνήσουμε με όσο περισσότερο κόσμο μπορούμε.
Το κοινό που παρακολουθεί την δουλειά μας δεν είναι κατΆ ανάγκην «περιορισμένο» με την έννοια του ενδιαφέροντος. Είναι όμως ακόμη περιορισμένο με την έννοια της μάζας. Ο περισσότερος κόσμος δεν έχει πρόσβαση σε εμάς (πόσοι προλαβαίνουν τις 10-15 παραστάσεις μας), αλλά δεν έχουμε κι εμείς πρόσβαση σε αυτόν: είμαστε αποκλεισμένοι από την περιφέρεια και τα Φεστιβάλ, με τον ίδιο τρόπο που είμαστε αποκλεισμένοι από όλους τους θεατρικούς χώρους.
Όμως επειδή για μας το Θέατρο δεν είναι χόμπι που κατοικεί στον ελεύθερο χρόνο μας.
Επειδή το σπουδάσαμε και το μελετάμε, ορισμένοι από εμάς εδώ και δεκαετίες, επειδή είναι τρόπος ζωής και αντίστασης στη φθορά μας
κι ένα πολύτιμο μέσο επικοινωνίας, αποφασίσαμε να συντονιστούμε.
Ο καιρός είναι ώριμος για να ανταλλάξουμε γνώσεις και πρακτικές πληροφορίες.
Χρειάζεται να μοιραστούμε τα περιορισμένα, για την ώρα, μέσα που διαθέτουμε και να εργαστούμε συλλογικά για να διαμορφώσουμε
τους όρους μέσα από τους οποίους θα υπάρξουμε στο μέλλον.
Διεκδικούμε από την Πολιτεία χώρους που θα στεγάσουν τις ανεξάρτητες θεατρικές ομάδες και το Δίκτυό τους.
Διεκδικούμε την προσοχή σας και την αμέριστη συμπαράστασή σας για να δυναμώσει η φωνή μας.
Το προηγούμενο τριήμερο, στις 6,7 και 8 του Ιούνη ολοκληρώσαμε το Φεστιβάλ του Θεατρικού ΔΙΚ. ΑΝ. Ο, που μέχρι στιγμής απαριθμεί 51 μέλη.
Από τις Ομάδες-μέλη παρουσίασαν δουλειά τους οι 15 από αυτές, σε μια ανοιχτή γιορτή, μια ανοιχτή πρόσκληση στον κόσμο να μας γνωρίσει και να τον γνωρίσουμε.
Αυτή την συνάντηση Δημιουργών επιθυμούμε να την συνεχίσουμε, κάθε φορά πιο ανανεωμένη και πιο πλούσια σε συμμετοχές.
Και σήμερα κάνουμε την αρχή για έναν ανοιχτό Διάλογο με την θεατρική κοινότητα, θέλοντας να επικοινωνήσουμε τις θέσεις και τις διεκδικήσεις μας και επιθυμώντας μέσα από τον διάλογο αυτό να «μεγαλώσουμε», τόσο σε αριθμό και δύναμη όσο και σε βάθος.
Ελπίζουμε πως θα ανταποκριθείτε στο κάλεσμα για μια γόνιμη συζήτηση.
ΑΝΟΙΧΤΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΣΤΗΝ ΕΤΑΙΡΙΑ ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΚΗΝΟΘΕΤΩΝ
ΔΕΥΤΕΡΑ 9 ΙΟΥΝΙΟΥ 2008 - ΩΡΑ: 19:30
|
